Verloren dag

Posted by on Nov 21, 2013 in Blog Herre Faber | No Comments

Precies twee weken gelden vond de onderwijsdag op de Haagse Hogeschool plaats. Een dag voor docenten om van te leren met lezingen, workshops en wat al niet meer. Het begon met een inleiding van mevrouw Menéndez. Ik vind haar een hele capabele bestuurder, maar een Argentijnse die Engels spreekt voor een Nederlands publiek… Mevrouw Menéndez, als u Nederlands spreekt, snap ik het een stuk beter en het doet mij altijd een beetje aan Máxima denken. Wat ik als compliment bedoel.

Daarna kwam Gerd. Gerd sprak beter Engels, maar was zijn glazen bol vergeten. Hij verdient zijn geld als ‘futuroloog’, iemand met verstand van de toekomst. Zijn verhaal begon nog wel met de opmerking dat hij natuurlijk ook niet de toekomst kan voorspellen. Hey Gerd, was daar dan gestopt in plaats van een willekeurige selectie uit vijfhonderd Powerpointsheets van warrig commentaar te voorzien. Het was een hakkerig op takkerige brij van woorden zonder een duidelijk punt. Waarschijnlijk is deze man uitgenodigd door dezelfde luchtfietser die een project op deze school is begonnen over de Haagse Hogeschool in 2037.

Kaas slachten

Op naar Corine Boonstra. Een goede spreekster, maar een hopeloos verhaal. Alle kinderen zouden een individueel uitgestippeld leertraject moeten volgen dat precies aansluit op hun eigen niveau, interesses en vaardigheden. Dat vindt zij. Tja, dat vind ik ook. Iedereen vindt dat natuurlijk. Nu nog een concreet verhaal over hoe dat dan precies moet en waar al het geld voor de uitvoering van deze lofwaardige visie vandaan moet komen. Dit werd gevolgd door het hoogtepunt van de dag: de lunch. Chapeau! Er zat zelfs een halal broodje kaas bij. Ik wist niet dat je, behalve dieren, ook kaas op gruwelijke wijze kunt slachten. Het eerste leerpuntje van de dag!

Als laatste had ik mij ingeschreven voor een workshop over smartphones in het onderwijs. Na twintig minuten gewauwel over ‘self-directed learning’ begon het langzaam te dagen dat ik een verkeerd vinkje had gezet. Ik was in een soort praatgroepje beland met een paar personen die het heerlijk vonden om heel veel te praten, verschrikkelijk. Nou ja, eigen schuld dikke bult. Had ik mijn muis maar beter moeten hanteren. Dit schuldgevoel heeft mij er overigens niet van weerhouden om onder het mom van ‘even naar de wc’ naar mijn kamer te vluchten.

Ik kijk uit naar volgend jaar.