Vakantie

Posted by on Mei 30, 2013 in Blog Herre Faber | No Comments

Welk maatschappelijk verschijnsel heeft de grootst mogelijke ontwrichting van onze samenleving tot gevolg? Onderwijs! Doordat ons onderwijs zo flexibel is als een houten bintje worden complete gezinnen gedwongen zich te voegen naar de onderwijsprogrammering. Dit is de oorzaak van zwarte zaterdag en overvolle campings met schreeuwende kinderen. Hoe fijn zou het zijn als we niet met zijn allen binnen die zes weken op zomervakantie hoefden of niet precies in die ene week met wintersport.

Vroeger kon het inderdaad niet anders. Ik denk dat het nú wel beter kan door massale inzet van (digitale) technologie. Laatst kwam een vriendelijke mevrouw bij onze teamvergadering vertellen over digitaal toetsen. Op mij kwam het over als: ‘het moet omdat het technisch kan’. Dat vind ik dus niks. Dit vind ik wèl wat: ‘digitaal toetsen moet, omdat studenten dan een toets kunnen doen op een door henzelf gekozen tijdstip en daarom vrijer zijn om hun vakantie plannen’. Moeten we alle hoorcolleges opnemen op video en via internet ter beschikking stellen omdat het technisch kan?

Digitaal fluitje

Nee, een betere reden is dat studenten die door hun vakantie lessen missen op deze manier heel gemakkelijk bij kunnen blijven. Dan heb je nog verplichte werk- en praatgroepjes onder leiding van een docent. Ook daarbij schiet de technologie te hulp. Flexibel afspraken maken en inschrijven is digitaal een fluitje van een cent. Mijn huisarts vertikt het: ik mag alleen op bepaalde dagen tussen bepaalde tijden bellen voor een afspraak. Maar dat is puur conservatisme. Een instelling als de Haagse Hogeschool staat wel open voor dit soort nieuwe dingen, toch?

Betalen

Niet te hooi en te gras zo hier en daar een nieuw technologietje omdat het modern is. Nee, technologie omdat je daarmee een maatschappelijk probleem oplost: technologie om een visionair plan te verwezenlijken: iedereen op vakantie wanneer hij dat wil, net als in andere bedrijfstakken. Wat zou het mooi zijn als de Haagse Hogeschool een keer revolutionair het voortouw durfde te nemen. Eén restrictie. Toen studenten niet meer konden blijven zitten, denderden de rendementen naar beneden, omdat de verantwoordelijkheid voor de eigen planning te groot bleek. Dat wordt met dit plan nog erger. Daarom wat mij betreft een keiharde stok achter de deur. Zit een student onder de 45 studiepunten per jaar, dan betaalt hij 85 euro per gemist studiepunt: dat is de rijksbijdrage die de school daardoor misloopt. Of hij vertrekt.