Honger

Posted by on Apr 24, 2012 in Blog Herre Faber | No Comments

Ik heb twee jaar bij het lectoraat Leefstijlverandering bij Jongeren gewerkt. Ik kreeg van de lector, Rob Oudkerk, veel ruimte voor mijn eigen invulling. Die heb ik onder andere gebruikt om uit te zoeken waar overgewicht nu werkelijk door wordt veroorzaakt. Simpel, zult u zeggen: te veel eten en/of te weinig bewegen. Uiteraard klopt dit, maar het heeft ook iets onbevredigends.

Het is een oppervlakkige verklaring. Het verklaart niet waarom ik zonder enige moeite dun blijf en Rob Oudkerk zich steeds weer moet beheersen om niet uit zijn voegen te groeien. Wie dieper zoekt, stuit een keer op de vraag: “Waarom heb ik minder honger dan Rob Oudkerk?” Waarom heeft Rob nog steeds een hongergevoel als hij objectief gezien genoeg heeft gegeten en ik niet? Het antwoord leidt mogelijk tot de oplossing van het obesitasprobleem.

 

Ratten

De diepere reden heeft met zelfbeheersing zeker niets te maken. Hongergevoel staat onder controle van hormonen. Het hormoon dat voor een verzadigingsgevoel zorgt, heet leptine. Het wordt door het vetweefsel geproduceerd en in de bloedbaan gedumpt: vetweefsel is actiever dan je denkt. Na een stukje reizen komt het aan in het brein en veroorzaakt daar een verzadigingsgevoel. Het probleem bij dikke mensen is dat het verantwoordelijke stukje brein, de hypothalamus, verminderd reageert op dit hormoon. Er ontstaat minder verzadigingsgevoel en dus blijven ze dooreten terwijl het eigenlijk niet nodig is. Dit gebeurt zeker in onze samenleving waar voedsel ongekend goedkoop is.

Volgende vraag: waaróm is de hypothalamus ongevoelig voor leptine? Onderzoek wijst uit dat een overvloed aan voedsel in je vroege jeugd de hypothalamus ongevoelig maakt voor leptine. En dan bedoel ik echt vroeg: vanaf de zwangerschap tot de peutertijd. Ik heb bijvoorbeeld een mooi onderzoek gevonden dat aan alle kwaliteitseisen voldoet. Een groep ratten, willekeurig gekozen, kreeg als jonkie heel veel te eten. Een andere groep kreeg normaal te eten. De gevolgen waren spectaculair. De overvoede groep ontwikkelde een overdreven hongergevoel dat nooit meer wegging en bleef daardoor als volwassene moddervet in tegenstelling tot de controlegroep. Zijn mensen ratten? Nee, maar wat betreft dit onderwerp heeft dat weinig betekenis.

Houd stand

Dus, beste studenten, als jullie dit lezen. Jullie moeten nog kinderen krijgen. Mocht dat gebeuren, laat je dan niet overhalen door gezeur, gehuil en gekrijs. Geef je kind niet te veel (ook niet te weinig natuurlijk), houd drie jaar stand en je zoon of dochter heeft er de rest van zijn leven plezier van.