Directeur

Posted by on Okt 12, 2012 in Blog Herre Faber | No Comments

Maakte Johan Cruyff vijf of zes doelpunten op 29 november 1970? Een normaal mens weet dat uiteraard niet. Het is een aardig spelletje om een paar van dit soort onbeantwoordbare tweekeuzevragen achter elkaar te stellen aan een groep mensen.

Stel, je begint met twintig mensen. Ongeveer de helft kiest voor vijf en de andere helft voor zes doelpunten (het goede antwoord). We gaan door met de tien mensen die het goede antwoord gaven. Staan er 594 of 595 hoofdstukken in de Bijbel vóór Psalm 117? Ook Bijbelvaste gelovigen weten dit uiteraard niet uit hun hoofd, dus vijf mensen kiezen toevallig het goede antwoord: 594. Al snel is er nog één persoon over die alles goed had. Is hij een alwetend genie? Ik denk dat alle weldenkende mensen het met mij eens zijn dat hij niet bijzonder goed of slim is, het was gewoon toeval dat hij zo goed heeft gescoord.

Krankzinnig hoog

Als dit dan zo duidelijk is, waarom trapt bijna iedereen er dan wel in als het om directeuren en managers gaat? Directeuren van woningcorporaties, hogescholen, ziekenhuizen, vliegvelden enzovoorts worden rijkelijk beloond met krankzinnig hoge salarissen af en toe aangevuld met een aanzienlijke bonus. Die krijgen zij, omdat wij (maar ik niet) denken dat ze speciale kwaliteiten hebben, waardoor onder hun leiding het desbetreffende bedrijf of instituut floreert. Daar mag je best wat geld voor over hebben, vindt men, want uiteindelijk vaart iedereen daar wel bij.

Collectieve illusie

Zolang je gelooft dat het zo werkt, kun je het ook niet anders zien. Gaat het goed met het bedrijf? Dan was het dankzij die geweldige directeur. Gaat het slecht? Weg met die man. Maar het wel en wee van een bedrijf hangt natuurlijk in sterke mate af van de toevallige economische omstandigheden. Stel, iemand is achtereenvolgens directeur van de Haagse Hogeschool, Telfort en Schiphol. Met alle drie de bedrijven gaat het wel aardig. Dan kun je achteraf wel denken dat het door hem komt, maar het lijkt mij aannemelijker dat hier in feite gewoon een twee-keuze spelletje wordt gespeeld. Het gaat goed of slecht met het bedrijf en drie keer goed is gewoon een kwestie van toeval. Die gigantische salarissen zijn er niet omdat anders de goede directeuren naar het buitenland vertrekken. Nee, we betalen met zijn allen voor een collectieve illusie. De Rutte-norm? Wettelijk vastleggen!